ي تو اين شهر برايم قفسي دلگير است(سوگل مشايخي) بی تو این شهر برایم قفسی دلگیر است شعر هم بي تو به بغضي ابدي زنجير استآنچنان مي فشرد فاصله راه نفسمکه اگر زود ، اگر زود بيايي دير استرفتنت نقطه ي پايان خوشي هايم بوددلم از هرچه و هر کس که بگويي سير استسايه اي مانده زمن بي تو که در آينه همطرح خاکستريش گنگ ترين تصوير استخواب ديدم که برايم غزلي مي خوانديدوستم داري و اين خوب ترين تعبير استکاش مي بودي و با چشم خودت مي ديديکه چگونه نفسم با غم تو درگير استتارهاي نفسم را به زمان مي بافمکه تو شايد برسي حيف ادامه مطلب

بسیار سالها گذشت تا بفهمم
آنکه در خیابان میگرید
از آن که در گورستان میگرید
بسیار غمگینتر است

سالها گذشت
من از خیابانهای بسیار و
از گورستانهای بسیاری گذشتم
تا فهمیدم
آنکه حتّی در خلوت خانه ی خویش
نمیتواند بگرید
از همه اندوهناکتر است

#حسن_آذری

اینکه تو یه ترم هم شیمی عمومی ۲ داشته باشی ، هم شیمی آلی ۲ ، هم بیوشیمی ساختار و همینطور مبانی جانوری و هم جلبک.... میتونه مغز رو تا حد انفجار پیش ببره

دارم کم کم به حافظم شک میکنم .... من آلی یادم نمیاااد

پ.ن:

هواتو از سرم بیرون نکردم :(

دلم هنوز اینجاست

دلت کجا رفته ؟

نفس بکش اینجا کنار کابوسم

آتیش روشن کن هر گوشه ی خونم

گاهی میایم اینجا که بنویسم ولی هیچ کلمه ای... نیست... انگار که نوشتن بلد نباشم ...

از دشمنان برند به دوستان

چون دوست دشمن است...شکایت کجا بریم

آهنگ جدید مازیار فلاحی یه جوریه یاد پاییز میفتم

و انگار سخت عاشق یه نفرم :)))

پ.ن ۱:دیروز مستند میراث آلبرتارو دیدم ...دو سال پیشم یه سری دیگه شو دیده بودم

خیلی جالبه برام ... راجع به نخبه هاییه که رفتن از ایران

همشون اذعان داشتن که اینجا اون مدینه ی فاضله ای نبود که متصورش بودیم

یه وقتایی آدما ترجیح میدن سختی بیشتری بکشن تا بمونن و تمام استعداداشون حیف بشه...

ای بابا...

پ.ن۲ :

راست میگن دل به دل راه داره واقعا؟؟؟

یه مشت کلمه تو ذهنمه امروز...

مثل علی میخوام حرف هامو در قالب کلمات بیان کنم... چون جمله هایی که بتونن حق مطلب رو ادا کنن ندارم...

امروز . آیدا . کافه نامبروان. یاسی. حرف هایی پیرامون پری. مردی با پیراهن آبی و چشمان رنگی . یه مرد که سیبیل داشت و از نظر آیدا مهربون میومد. حرف ها

دیشب. عمه ها . مهمونا . محمدرضا. فکر ها . خنده . خاطرات محمد و مهدیه .

نگاه نکردن .

امروز . حال بد بعد از یک اتفاق . استرس . خستگی . ذهن مشغول

به قول لیلا تو سرم پرِ حرفِ

درک نکردن حکمت بعضی اتفاق های زندگی خیلی ناجور آدمو عذاب میده...

پ.ن :

الهی و ربی من لی غیرک ...

ربی من لی غیرک

من لی غیرک ؟؟؟

منُ دستِ خودم نسپار...

چرا این داستان تموم نمیشه ؟؟؟؟

چرا من انقدر احساساتیم

امشب ... خیلی حال عجیبی دارم چند تا آهنگ داره به ترتیب لیست گوشیم پخش میشه که همشون مربوط به پارسال اواخر شهریورن ... روزایی که دانشگاه قبول شده بودم ... بابام بهم میگفت نخبه :) روزی که رفتم ثبت نام دانشگاه ... تو ترافیک اتوبان کلافه شده بودم ... رسیدم دانشگاه بهم گل دادن و یه کارت ورود به جشن ورودیای جدید ... چه روز قشنگی بود اون روز... رفتم تو دانشکده تو صف ثبت نام وایسادم ... صدام کردن و رفتمادامه مطلب

بسیار سالها گذشت تا بفهمم
آنکه در خیابان میگرید
از آن که در گورستان میگرید
بسیار غمگینتر است

سالها گذشت
من از خیابانهای بسیار و
از گورستانهای بسیاری گذشتم
تا فهمیدم
آنکه حتّی در خلوت خانه ی خویش
نمیتواند بگرید
از همه اندوهناکتر است

#حسن_آذری

ي تو اين شهر برايم قفسي دلگير است(سوگل مشايخي)بی تو این شهر برایم قفسی دلگیر است شعر هم بي تو به بغضي ابدي زنجير است آنچنان مي فشرد فاصله راه نفسمکه اگر زود ، اگر زود بيايي دير است رفتنت نقطه ي پايان خوشي هايم بوددلم از هرچه و هر کس که بگويي سير است سايه اي مانده زمن بي تو که در آينه همطرح خاکستريش گنگ ترين تصوير است خواب ديدم که برايم غزلي مي خوانديدوستم داري و اين خوب ترين تعبير است کاش مي بودي ادامه مطلب

زیر صدا :

بهونه منطقی رضا صادقی

ما را خراب و زیر و زبر میکنی ...مکن... پ.ن:دیدی بعضی وقتا تو فیلما یکی رو به قصد کشت میزننش انقدر که طرف تا مرگ یه اپسیلون فاصله داره؟ کافیه یه حرکتی کنه دوباره میگیرن به همون شدت میزننش؟ دوباره همین وضع تکرار میشه؟ نمیدونم منظورمو میفهمی یانه؟ ولی الان من دقیقا همین حال و دارم ... دلم به حال خودم میسوزه انقدر که میتونم ساعت ها بشینم برای خودم گریه کنم ... عاخه مگه من چیکار کرده بودم ...؟... این روزها... حیفِ این روزهای پایان نوزده سالگی حیف این روز های آغاز بیست سالگی کجا دستاتو گم کردم ؟؟؟... ادامه مطلب

امروز بیستمین بیستم مرداد زندگی ام را جشن نگرفتم...راستش را بگویم هیچکس تولد تنها فرزند این خانواده را به یاد نیاورد... این روز ها درگیر حماقت اطرافیانمان شده ایم همه باهم سرِ جدال دارند... کسی با کسی حرفی نمیزند... شاید این بدترین روز تولدی بود که تا الان داشته ام نه اینکه سال های قبل جشن و سروری بر پا باشد نه... اما هیچ ۲۰ مردادی انقدر سوت و کور نبود این خانه حالم خوب نیست...مدتهاست در هیاهوی این جهان دنبال خودم و رویاهایم میچرخم... میدانم نوشته ی روز تولد نباید اینقدر تلخ باشد ... ولی مضطرب که باشم نمیتوانم ادای آدم های خوشحال را دربیاورم ... پ.ن: نباید اینهارا اینجا مینوشتم ولی ... بادامه مطلب

یه مردادیم با یه عالم غرور یه کوهم که پیش کسی خم نشدیه زخمایی تو سینمه که برام به جز عشق تو چیزی مرهم نشدشب توی موهاتو من دلخوشم که این خونه با چشم تو روشنهیه مردادیم عاشق پر زدن مگه عشق تو سر به زیرم کنهمنم پادشاه همه دردها کنارم که نه جات تو قلبمهنه این تاج و تختو نه این زندگی جهانو بگیرم واسه تو کمهمنم پادشاه یه مرز بزرگ یه مرزی که اندازه ی شونتهکدوم جنگو باید ببازم بهت که ثابت بشه قلب من خونتهمن یه مردادیم من یه مردادیم#رضا_صادقی♡♡♡ اینو گوش میدم ... حالم یه طوری میشه ...مثل حال تابستون ۹۳... این روزا فک میکنم من هیچوقت اون آدمی که تو ذهنم ساخته بودم نخواهد شد فکر میکنم دیگه بیست سالگی ادامه مطلب